Şirket bilgisi üretici, bir tüzel kişiyi temsil eden alanları ülke kurallarına uygun ve birbiriyle tutarlı biçimde üreten bir araçtır. Kurumsal formlar bireysel formlardan daha karmaşıktır; çünkü unvan ekleri, sicil numaraları, vergi kimlikleri ve uluslararası tanımlayıcılar ülkeden ülkeye değişir ve birbirine bağlıdır. Bu yazıda üretilen alanların neler olduğunu, unvan eklerinin neden ülkeye göre değiştiğini, sicil ve vergi numaralarının nasıl ayrıldığını, KYB akışlarında hangi alanların birlikte doğrulanması gerektiğini ve bu kayıtların hangi noktada gerçek bir şirkete karşılık gelmediğini bulacaksınız.
Şirket bilgisi üretici hangi alanları üretir?
Bir şirket kaydı, tek bir addan çok daha fazlasıdır. Unvanın yanında şirketin hukuki biçimi, kayıtlı olduğu ülke veya eyalet, sicil numarası, vergi kimliği ve adres bilgileri bulunur. Bu alanlar birbirinden bağımsız değildir; biri değiştiğinde diğerlerinin biçimi de değişir.
Araç bu alanları birlikte üretir ve aralarındaki bağı korur. Seçilen ülke, hem unvan ekini hem sicil numarasının desenini hem de vergi kimliğinin biçimini belirler. Böylece kayıt, tek tek doldurulmuş alanlardan oluşan bir yığın değil, tutarlı bir bütün olur.
Bu bütünlük, kurumsal formları sınamanın ön koşuludur. Alanların birbirine bağlı olduğu bir formda, yalnızca bir alanı doğru doldurup diğerlerini serbest bırakmak, doğrulama mantığının yarısını karanlıkta bırakır. Aracın çıktısını görmek için şirket araçları sayfasından başlayabilirsiniz.
Şirket unvan ekleri neden ülkeye göre değişir?
Her ülke, şirketin hukuki biçimini unvanın sonunda ya da başında belirten bir ek kullanır. Almanya’da limited şirket için bir ek, anonim şirket için başka bir ek kullanılır. Fransa ve İspanya gibi ülkelerde benzer ayrımlar farklı kısaltmalarla ifade edilir.
Anglosakson hukukunda tablo yine değişir. Birleşik Krallık’ta limited ve public limited ayrımı, Avustralya’da proprietary limited ifadesi, Malezya’da sendirian berhad kısaltması kullanılır. Amerika Birleşik Devletleri’nde ise eyalet bazında farklı biçimler görülür.
Türkiye’de anonim şirket ve limited şirket için ayrı ekler bulunur ve bu ekler unvanın sonunda yer alır. Bu eklerin yanlış yazılması, form doğrulamasını geçse bile kaydı hukuki olarak anlamsız kılar. Ülke bazlı ekin listesi ülkelere göre şirket unvan ekleri yazısında toplanmış durumda.
Sicil numarası, vergi numarası ve VAT kimliği nasıl ayrılır?
Bu üç alan sık sık birbirine karıştırılır, oysa farklı işler yaparlar. Sicil numarası, şirketin ticaret sicilindeki kayıt kimliğidir ve ülkenin sicil sistemine bağlıdır. Vergi numarası ise şirketin vergi dairesi nezdindeki kimliğidir.
Avrupa Birliği ülkelerinde kullanılan katma değer vergisi kimliği, ülke kodunu taşıyan ayrı bir biçimdir. Bu kimlik çoğu zaman vergi numarasını içerir ama önünde ülke kodu bulunur. Bu yüzden iki alanı aynı kabul etmek, sınır ötesi kayıtlarda hataya yol açar.
Üç alanın ayrı tutulması, veri modelinin doğru kurulması için gereklidir. Bir şirketin birden fazla vergi numarası olabilir, sicil numarası tek olabilir ve katma değer vergisi kimliği yalnızca belirli işlemler için gerekli olabilir. Alanların biçim kuralları ülkelere göre vergi numarası biçimleri ve şirket sicil numarası yazılarında karşılaştırılıyor.
LEI ve D-U-N-S neden test verisinde ayrı ele alınmalıdır?
Uluslararası tanımlayıcılar, ulusal numaralardan farklı bir mantığa sahiptir. Tüzel kişi tanımlayıcısı, yirmi karakterlik alfanumerik bir koddur ve son iki hanesi bir doğrulama hesabına bağlıdır. Bu kod, şirketin hangi ülkede kayıtlı olduğundan bağımsız olarak uluslararası işlemlerde kullanılır.
Kurumsal numara sistemi ise daha eski bir düzendedir ve dokuz haneli bir yapı kullanır. Bu iki tanımlayıcı, farklı kurumlar tarafından verilir ve farklı amaçlara hizmet eder. Test verisinde ikisini aynı alan gibi ele almak, doğrulama kodunun hangi biçimi beklediğini belirsiz bırakır.
Bu alanların bir başka özelliği de dış kaynaklara bağlı olmasıdır. Gerçek bir kod, verildiği kurumun kaydında bulunur; test için üretilen bir kod ise yalnızca biçim kurallarına uyar. Ayrımın ayrıntısı LEI ve D-U-N-S tanımlayıcıları yazısında ele alınıyor; kayıt mantığı için Küresel Tüzel Kişi Tanımlayıcı Vakfı sitesi başvuru kaynağıdır.
KYB akışı testlerinde hangi alanlar birbiriyle tutarlı olmalıdır?
Kurumsal doğrulama akışları, şirketin kimliğini birkaç kaynaktan birlikte teyit etmeye çalışır. Unvan, sicil numarası, vergi kimliği, kayıtlı adres ve yetkili kişi bilgisi aynı şirketi işaret etmelidir. Bu alanlardan biri tutmadığında akış reddeder ya da elle incelemeye düşer.
Test kümesi bu yüzden üç katmanlı kurulmalıdır. İlk katman bütün alanları uyumlu olan mutlu yoldur. İkinci katman, yalnızca bir alanı bilerek bozulmuş kayıtlardır; örneğin sicil numarası başka bir ülkenin desenine uyan bir şirket.
Üçüncü katman sınır durumlarıdır. Unvanı alan sınırına dayanan bir şirket, yeni kurulmuş bir şirket ve unvanında özel karakter bulunan bir şirket bu gruba girer. Bu örnekler, doğrulamanın yalnızca tipik kayıtları değil, kenarları da kapsadığını gösterir. Hazır bir kontrol listesi için KYB test listesi yazısına bakabilirsiniz.
B2B formlarında hangi sınır durumları sınanır?
Kurumsal formların ilk sınırı unvan uzunluğudur. Şirket unvanları kısa olabileceği gibi, eki ve açıklamasıyla birlikte oldukça uzun da olabilir. Kısa bir üst sınır koymak, geçerli kayıtları keser; sınırsız bırakmak ise tablo düzenini bozar.
İkinci sınır, karakter kümesidir. Türkçe unvanlarda ç, ğ, ı, İ, ö, ş ve ü harfleri bulunur; bazı ülkelerde ise aksanlı harfler ve özel işaretler görülür. Formun bu karakterleri kabul etmesi ve kaydettikten sonra aynı biçimde göstermesi gerekir.
Üçüncü sınır, sayısal alanlardır. Vergi kimliği ve sicil numarası rakamlardan oluşsa da bunlar aritmetik değer taşımaz; baştaki sıfır anlamlıdır. Bu alanları sayı olarak saklamak, biçimi sessizce bozar. Faturalama formlarındaki benzer durumlar faturalama formu test durumları yazısında ele alınıyor.
Üretilen şirket kaydı gerçek bir şirkete karşılık gelir mi?
Hayır, karşılık gelmez. Bu araçla üretilen kayıtlar sentetiktir; unvan, numara ve adres alanları biçim kurallarına uyar ama hiçbir ticaret sicilinde böyle bir şirket bulunmaz.
Bu kayıtların faydası, gerçek bir şirketin bilgisini kullanmadan formunuzu ve doğrulama kodunuzu sınamaktır. Gerçek bir şirketin unvanını ve numarasını test ortamına taşımak, korunması gereken bir veri kümesi oluşturur ve gereksiz bir yükümlülük getirir.
Bu ayrımın sınırı, kaydın bir kuruma sunulmasıyla netleşir. Bir kurum yalnızca kendi kaynaklarından gelen bilgiyi kabul eder; sentetik bir kaydın o kurumun sisteminde karşılığı yoktur. Kaydın sınırlarının ayrıntılı tartışması kurumsal veri sınırları yazısında yer alıyor.
Şirket kaydı neden hukuki biçimle başlar?
Bir şirket kaydının en belirleyici alanı hukuki biçimidir. Bu alan, şirketin nasıl kurulduğunu, kimler tarafından temsil edildiğini ve hangi yükümlülüklere tabi olduğunu belirler. Unvan eki bu biçimin görünen yüzüdür.
Hukuki biçim değiştiğinde unvan eki, sicil numarası deseni ve bazen vergi kimliği de değişir. Bu yüzden bu alanı serbest metin bırakmak, kaydın geri kalanını belirsizleştirir. Sabit bir listeden seçim yapılması gerekir.
Listedeki her değer bir ülkeye ve bir hukuk düzenine bağlıdır. Ülke değiştiğinde liste de değişir; tek bir ortak liste tutmak, geçerli biçimleri dışarıda bırakır. Ayrıntılı karşılaştırma hukuki biçimler ve ülkeler yazısında yer alıyor.
Kayıtlı adres ile faaliyet adresi ayrı tutulmalı mıdır?
Bir şirketin kayıtlı adresi ile fiilen çalıştığı adres aynı olmak zorunda değildir. Kayıtlı adres sicile işlenen adrestir; faaliyet adresi ise günlük işlerin yürütüldüğü yerdir.
Kurumsal formlar genellikle yalnızca kayıtlı adresi ister; ama fatura ve teslimat akışları faaliyet adresini de toplar. İkisini tek alanda birleştirmek, hangi bilginin kayda geçtiğini belirsizleştirir.
Test verisinde bu iki adres bilerek farklı üretilmelidir. Böylece formun hangi adresi hangi amaçla kullandığı görünür hâle gelir. Adres katmanlarının ülke bazlı yapısı için ülkelere göre adres formatı yazısı yararlı olur.
Yetkili kişi alanları neden ayrı bir grup oluşturur?
Kurumsal doğrulama akışları yalnızca şirketi değil, şirketi temsil eden kişiyi de doğrular. Bu kişinin adı, unvanı ve yetki kapsamı ayrı alanlarda toplanır.
Bu alanlar bireysel kimlik alanlarıyla karıştırılmamalıdır. Bir yetkili, kendi kimlik bilgileriyle ve şirketteki rolüyle birlikte değerlendirilir. İki kaydın karışması, doğrulamanın hangi kişiyi hedeflediğini belirsizleştirir.
Test kümesinde yetkili kişinin adı ile şirketin ülkesi uyumlu olmalıdır. Uyumsuz bir örnek, akışın bu kontrolü yapıp yapmadığını gösterir. Alanların ülkeye bağlılığı kimlik alanı tutarlılığı yazısında ele alınıyor.
Üretilen kayıt hangi amaçlarla kullanılabilir?
Bu kayıtlar kendi yazılımınızı sınamak için üretilir. Kurumsal kayıt formunun alan denetimleri, unvan ekinin doğru ayrıştırılması ve numara biçimlerinin doğrulanması bu amaçların başında gelir.
İkinci kullanım, demo ve tasarım çalışmalarıdır. Gerçek bir şirketin bilgisini kullanmadan, arayüzde inandırıcı görünen bir kayıt göstermek gerekir. Sentetik kayıt bu ihtiyacı güvenli biçimde karşılar.
Üçüncü kullanım, toplu test kümeleridir. Yüzlerce kurumsal kayıt üretip listeleme, arama ve dışa aktarma davranışı ölçülebilir. Kurumsal veri üretiminin genel çerçevesi test şirket verisi açıklaması yazısında özetleniyor.
Vergi numarası ile unvan arasındaki bağ nasıl sınanır?
Vergi kimliği tek başına doğrulanabilir ama unvanla birlikte anlam kazanır. Bir kayıtta vergi kimliğinin ülkesi ile unvanın dili uyuşmuyorsa kayıt tutarsızdır.
Bu bağı sınamanın yolu, bilerek uyumsuz bir kayıt üretmektir. Almanca bir unvanla başka bir ülkenin vergi kimliğini birleştiren örnek, formun bu kontrolü yapıp yapmadığını gösterir.
İkinci sınav, hukuki biçim ile vergi kimliği arasındaki ilişkidir. Bazı biçimler belirli vergi kimliği desenlerini gerektirir; bu kural testte açıkça yazılmalıdır.
Çok uluslu test kümeleri nasıl kurulur?
Çok uluslu bir küme, ülkeleri yan yana koyarak kurulmaz. Her ülke kendi alan kümesiyle temsil edilmelidir; aksi hâlde kayıtlar birbirine benzer ve kapsam yanılsaması doğar.
Kümenin ilk katmanı, en çok işlem yapılan ülkelerdir. Bu ülkeler derinlemesine temsil edilmelidir; hem biçim hem tutarlılık örnekleri bulunmalıdır.
İkinci katman, sınır durumlarını taşıyan ülkelerdir. Uzun unvanlar, özel karakterler ve farklı numara desenleri bu katmanda toplanır.
Kurumsal veri hangi aralıklarla güncellenir?
Kurumsal veri, adres verisinden daha sık değişir. Vergi kimliği biçimleri ve sicil numarası desenleri yıllar içinde güncellenir; hukuki biçim listeleri ise daha yavaş değişir.
Güncelleme aralığı, verinin türüne göre belirlenmelidir. Sık değişen alanlar için kısa bir gözden geçirme döngüsü, sabit alanlar için yıllık bir kontrol yeterlidir.
Her güncellemede kaynağın ve tarihin yazılması gerekir. Bu kayıt olmadan, bir alanın neden değiştiği ve hangi sürümde değiştiği bir süre sonra bilinemez.
Kayıtları gerçek şirketlerden nasıl ayrı tutarım?
Sentetik bir şirket kaydı, gerçek bir şirkete benzediği ölçüde kullanışlıdır. Ancak bu benzerlik, kaydın gerçek bir şirketle karıştırılması riskini de büyütür.
İlk önlem, unvanların bilinçli olarak ayırt edici seçilmesidir. Gerçek bir markaya çok yakın bir unvan, arama sonuçlarında karışıklık yaratır.
İkinci önlem, kaydın sentetik olduğunu belirten bir alanın bulunmasıdır. Bu alan, kaydın üretim sistemine sızması durumunda temizliği mümkün kılar.
Üçüncü önlem, gerçek şirket verilerinin test ortamına hiç alınmamasıdır. Müşteri listesinden kopyalanan bir kayıt, test verisi değil gerçek veridir.
Bu kayıtların sınırı nedir?
Bu araçla üretilen şirket kayıtları sentetik test verisidir. Unvan ekleri, sicil ve vergi numarası biçimleri ülke kurallarına uyar; ama bu kayıtlar gerçek bir tüzel kişiyi temsil etmez ve hiçbir resmî sicilde karşılığı yoktur.
Kayıtlar kendi kurumsal formunuzu, doğrulama kodunuzu ve KYB akışınızın mantığını sınamak için üretilir. Gerçek bir şirket adına işlem yapmak, hesap açmak ya da bir doğrulama sürecini yanıltmak için kullanılamaz; böyle bir kullanım aracın amacının dışındadır.